Sırt Çantalarındaki Görünmez Ağırlık
Eylül ayı, kendisiyle birlikte okul heyecanını da getirir her sene. Yeni alınmış formaların, gıcır gıcır defterlerin ve kırtasiye raflarındaki boya kokusunun arasında en net görünen şey, çocukların boyundan büyük sırt çantalarıdır. Oysa o renkli kumaşların içine hapsedilen, minik omuzlara bindirilen yük sadece kalın kitaplar, mataralar veya renkli kalem kutuları değildir. O çantaların asıl ağırlığı, yetişkin dünyasının bitmek bilmeyen hırsları, erken başlatılan yarışlar ve o küçük zihne şimdiden zerk edilen “en iyisi olma” baskısıdır.
Daha ilkokul koridorlarıyla tanışır tanışmaz çocukların önüne kesintisiz bir maraton serilir. Okul biter kurs başlar, hafta sonu dinlenme saati yerini özel kurslara, beceri edindirme seanslarına bırakır. Yetişkinler bazen farkında olmadan, hayatta başaramadıklarını veya kaçırdıkları fırsatları onların o saf omuzlarına devretmekten çekinmez. Lakin asıl o çantaları ağır kılan, işte bu görünmez ağır yüktür.
Bir çocuğun zihni, seri üretim bir fabrikanın montaj hattı değildir. Ona yabancı bir dili, matematiği ya da hayatın bilgisini sunarken kullanılan yöntemler hâlâ dünün katı kalıplarından ibaretse, o sırt çantasındaki ağırlık ruhsal bir ezilmeye dönüşür. Çocuklar bitmek bilmeyen beklentilerin, tatminsiz hırsların ve “en iyi okul, en yüksek puan, en kusursuz çocuk” projelerinin birer figüranı değildir. Onlar bu toprağın ve yarınların umududur; kendi alanlarında kendilerini en iyi şekilde keşfederek geleceğe birer ışık olmalıdırlar.
Bugün okul zili çalarken, çocukların çantalarındaki defterleri düzenlerken aileler bir an durup düşünmeli: Onlara gerçekten bir gelecek mi hazırlıyoruz, yoksa kendi kaygılarımızı mı yüklüyoruz? Dilerim bu eylül, çantalar sadece ders kitaplarını taşır; yetişkinlerin ağır yükleri ve bitmeyen yarışları ise kapının dışında, ta ki onlar büyüyene kadar askıda kalsın.
Ulu önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi: “Çocuklar geleceğimizin güvencesi, yaşama sevincimizdir. Bugünün çocuğunu, yarının büyüğü olarak yetiştirmek hepimizin insanlık görevidir.” 
