Bozüyük’te staj ve çıraklık sigortası mağduriyetlerine dikkat çekmek amacıyla “Staj ve Çıraklık Paneli” düzenlendi. Staj ve Çıraklık Sigortası Mağdurları Federasyonu öncülüğünde gerçekleştirilen program, Bozüyük Dernekler Yerleşkesi’nde yoğun katılımla yapıldı.
Panelde, staj ve çıraklık dönemlerinde sigorta başlangıcı sayılmayan süreler nedeniyle yaşanan mağduriyetler ele alındı. Katılımcılara hukuki süreçler, mevcut yasal durum ve çözüm önerileri hakkında kapsamlı bilgiler verildi.
Programa konuşmacı olarak katılan Av. Şerife Köse, Ferhat Salman, İlhan Emir ve Fırat Akçay, mağdurların sorularını yanıtlayarak sürece ilişkin değerlendirmelerde bulundu.
Panel konuşmacılarından staj mağduru İlhan Emir, “bugün burada sadece bir panelist olarak değil; 1997-2000 yılları arasında çocukluğunu sanayi dükkanlarında bırakmış bir kardeşiniz olarak bulunuyorum” diyerek şu sözlere yer verdi;
“Bizlere ‘siz o gün sadece öğrenciydiniz’ diyorlar. Oysa benim öğrenciliğim okul sırasında değil, sanayinin ayazında geçti
Hangi okulda, hangi eğitim müfredatında ‘kömürü geç taşıdın’ diye fırça yemek vardır? Ben o günleri iyi hatırlarım; sabahın köründe sobayı yakamadım diye usta tekmesi yedim, çayı güzel demleyemedim diye horlandım. Haftanın 6 günü, karne tatilinde bile dükkandaydım.
Biz o dükkanlara sadece meslek öğrenmeye gitmedik; biz o dükkanların sobasını yakan, tuvaletini yıkayan, çarşı pazar işine koşan fiili işçileriydik. Eğer yaptığımız iş sadece ‘eğitim’ olsaydı, omuzlarımızda kömür çuvalları değil, kucağımızda kitaplar olurdu.
O gün yediğimiz fırçanın da, yaktığım o sobanın da şahidi bugün nasır tutmuş ellerimizdir. Devletimizden talebimiz bir lütuf değil, çocuk yaşta verdiğimiz bu ağır emeğin, döktüğümüz terin ‘sigorta başlangıcı’ olarak kabul edilmesidir.”
Son olarak şunu söylemek istiyorum: Biz çocukluğumuzu sanayide bıraktık, hakkımızı masada bırakmayacağız! Sabrınız için teşekkür ederim.”
Panel kapsamında ayrıca Staj ve Çıraklık Sigortası Mağdurları Bilecik Başkan Yardımcısı Azize Ayıran da bir basın açıklaması gerçekleştirdi.
Azize Ayıran açıklamasında şu ifadelere yer verdi;
“Bu metni yazarken kelime aramadım. Çünkü kelimeler bu acıya yetmedi. Önüme bir metin kondu. Emeği vardı, niyeti temizdi. Ama ben dedim ki: Bunu okumam. Çünkü bu kâğıttaki cümleler, yıllardır yok sayılan hayatların yanına bile yaklaşamaz. Bu acı okunmaz… Bu acı haykırılır.
Yıllardır buradayız. Yıllardır anlatıyoruz. Ama her seferinde aynı duvara çarpıyoruz. Basın açıklamaları yaptık. Mitingler yaptık. Çalıştaylar yaptık. Paneller yaptık. Kaç tane yaptık, hatırlamıyorum bile çünkü her birinin sonunda eve aynı duyguyla döndük: Kırgın. Yorgun. Görülmemiş.
Hani Devletin Dini Adaletti Hani insanı yaşat ki devlet yaşasın Bu nasıl bir vicdandır! Bu Nasıl Bir Adalettir ki Emeğimiz alın terimiz yok sayılıyor.
Çocukken vardık, yaşlanınca yok sayıldık. Gençliğimizi aldınız, geleceğimizi vermediniz! Bizi çalışırken gördünüz, yorulunca görmediniz! Basın mensuplarına sesleniyorum: Bu bir talep değil. Bu bir beklenti hiç değil. Bu, çalınmış bir ömrün hesabıdır.
Yetkililere sesleniyorum. Siz bu insanları hiç dinlediniz mi? Bir gözünün içine baktınız mı? “Ben ne zaman emekli olacağım?” sorusuna cevap veremeyen babaları gördünüz mü?
Bu ülkede insanlar emekliliği hayal bile edemiyor! Çünkü siz o hayali daha baştan ellerinden aldınız! Kimse bize sabır demesin. Kimse “biraz daha bekleyin” demesin. Biz beklerken hayat geçti! Beklerken gençlik gitti! Beklerken sağlık gitti! Beklerken umut gitti!
Bugün Bilecik’te yapılacak panel; bir toplantı değildir. Bu panel, yutkunarak konuşulan ama susulmayan yerdir. Vazgeçmedim! Vazgeçmedik! Vazgeçmeyeceğiz! Vazgeçemeyiz! Çünkü vazgeçersek, çocuk yaşta emek vermiş insanların ahı kalır! Vazgeçersek, bu ülkenin vicdanı tamamen susar!
Buradan açıkça söylüyorum: Bu mücadele durmayacak! Bu mücadele yumuşamayacak! Bu mücadele unutulmayacak! Bedeli neyse, ödemeye hazırız! Ödemeye nazırız! Çünkü biz bu bedeli zaten ödedik! Gençliğimizle ödedik! Sağlığımızla ödedik! Hayatımızla ödedik!
Emek ağlamaz, hesap sorar! Bu dosya kapanmaz! Bu adaletsizlik unutulmaz! Bu bir rica değil. Bu bir çağrı değil. Bu, gecikmiş adaletin haykırışıdır. Yeter!.. yeter…yeterrr”
