“Öyle bir geçer zaman ki” yada “Geçmiş zaman olur ki” diye başlanır genelde hatıralar anlatılmaya.Yaşı kemale erenler eski günleri özlerler ve genç kuşaklara anlatmaktan da büyük keyif alırlar.
Bizler de büyüklerimizden,atalarımızdan Bozüyük’le ilgili çeşitli hatıraları hep dinledik.Kimi zaman özendik,kimi zaman şaşırdık.Ve hep hayal edip kendimizi içinde hissetmeye çalıştık.
1950’li ve 60’lı yıllardan kalan büyüklerimizin bir hatırasını nakletmek istiyoruz burada.Şu anda yaşı 70 ve daha üzeri olanların yaşayıp keyif aldıkları,anılarını biriktirdikleri 6.5 Postası’nı.
Peki neydi bu Posta?
Çok eski zamanlarda Bozüyük’ün içinden Tren Yolu geçtikten sonra mektup ve diğer evrak postaları ile gazeteler kara tren ile Bozüyük’e gelmeye başladı.Saat kaçta İstanbul’dan kalktığını tam olarak bilmediğimiz Kara Tren akşam üstü altı buçukta Bozüyük Tren İstasyonunda oluyordu.Ve Bozüyüklüler gerek özlemle bekledikleri kişileri karşılamak gerekse postalara ulaşmak adına bu treni beklediklerini anlatanlardan biliyoruz.
Ancak amaç sadece bu değildi elbette.Bu trenin gelişi özellikle yaz günleri istasyonda bir toplanma,bir sohbet ortamı da sağlıyordu.Hatta genç erkeklerin genç kızları bu saatte istasyonda gördükleri,sohbet ettikleri,evlenme isteklerini ilettikleri de tatlı bir anı olarak hep anlatılır.
1980’li yıllardaki Flamingo Parkı’nın o güzel günleri,toplanmaları,gençlerin birbirlerini gördükleri o güzel günlere erişme şansımız olsa da 60’ların 6.5 Postası günlerini yakalayamadık.Şimdi bu anılar sadece büyüklerimizin anlatımlarında ve eski resimlerde var.Günümüzde teknolojinin gelişmesi ve zamanın getirdiği değişimle yozlaşma had safhaya ulaştı elbette.Eski günleri anmak,yad etmek ve teknolojinin bu imkanları ile dijital ortama aktarmak kaldı günümüzde bizlere.
Levent Sünal – Gündem11 Gazetesi
